Wokół najnowszego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 10 września 2026 r. w sprawie C-510/25 (Adazik) narosło wiele mitów. Sektor bankowy oraz niektóre składy sędziowskie – na czele z Sądem Okręgowym w Krakowie – powoływały się na wcześniejsze orzecznictwo TSUE (w tym sprawę C-396/24 Lubreczlik), próbując przeforsować tzw. teorię salda jako jedynie słuszną.TSUE po raz kolejny stanął po stronie konsumentów i przeciął te spekulacje.

1. TSUE wyjaśnia: Brak wyboru teorii salda w wyroku C-396/24

Kluczowym elementem uzasadnienia najnowszego wyroku C-510/25 jest bezpośrednie odniesienie się do narastających rozbieżności w polskich sądach. TSUE wyraźnie wskazał w pkt 43 uzasadnienia:

„43 W wyroku z dnia 19 czerwca 2025 r., Lubreczlik (C‑396/24, EU:C:2025:460, pkt 44), na który powołał się sąd odsyłający, Trybunał wcale nie opowiedział się za jedną z dwóch rozpatrywanych teorii. Orzekł on jedynie, że art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym, w przypadku gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do nieważności tej umowy, przedsiębiorca ma prawo żądać od konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, niezależnie od kwoty spłat dokonanych przez konsumenta w wykonaniu tej umowy i niezależnie od pozostałej do spłaty kwoty.”

Trybunał jednoznacznie wykazuje, że sędziowie interpretujący wyrok C-396/24 jako „nakaz” lub „przyzwolenie” na automatyczne narzucanie teorii salda wyciągnęli z niego zbyt daleko idące, błędne wnioski.

2. Co naprawdę oznacza wyrok C-510/25 dla sposobu wnoszenia pozwów?

Wyrok C-510/25 NIE oznacza, że konsumenci są zmuszeni wnosić pozwy wyłącznie o nadwyżkę ponad wypłacony kapitał (czyli wg teorii salda).

• Prawo wyboru należy do konsumenta: To kredytobiorca decyduje, w jaki sposób ukształtuje swoje roszczenie procesowe.
• Teoria dwóch kondykcji nadal w pełni obowiązuje: Eurowicz ma pełne prawo żądać zwrotu wszystkich wpłaconych środków (sumy rat kapitałowo-odsetkowych, prowizji i opłat) jako świadczenia nienależnego.
• Prawo unijne odesłało do prawa krajowego: TSUE przypomniał, że Dyrektywa 93/13 nie narzuca sztywnego modelu rozliczeń, lecz pozostawia to przepisom krajowym – pod warunkiem, że zapewniają one należytą ochronę konsumenta.
• Polskie prawo stoi po stronie dwóch kondykcji: W polskim porządku prawnym (przepisy Kodeksu cywilnego oraz Kodeksu postępowania cywilnego) nie istnieje instytucja „automatycznego potrącenia z urzędu przez sąd”. Co więcej, zasada dwóch kondykcji została jednoznacznie potwierdzona w utrwalonej linii orzeczniczej Sądu Najwyższego (m.in. uchwała z dnia 7 maja 2021 r., III CZP 6/21 oraz uchwała pełnej Izby Cywilnej z dnia 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22).

3. Dlaczego to rozróżnienie jest tak kluczowe? (Gra o odsetki)

Różnica między teorią salda a teorią dwóch kondykcji to nie tylko akademicki spór prawników – to konkretne pieniądze w kieszeni kredytobiorcy:

Podsumowanie dla Kredytobiorców

Najnowsze orzeczenie C-510/25 pozbawia banki oraz przychylne im interpretacje ostatniego "argumentu" na rzecz automatycznego obcinania roszczeń Frankowiczów.

• Jeżeli planujesz wnieść pozew – nadal możesz i powinieneś żądać zwrotu pełnej sumy wpłaconych rat na podstawie teorii dwóch kondykcji.
• Sąd nie powinien wyręczać banku i z urzędu dokonywać kompensacji na niekorzyść konsumenta, pozbawiając go odsetek za czas trwania procesu.

Oficjalny tekst orzeczenia znajdziesz bezpośrednio pod linkiem:Pełny treść wyroku TSUE w sprawie C-510/25 na stronie Curia